توسعه پایدار شهری در استان های ساحلی

نویسندگانپروانه شاه حسینی و محمد تقی رهنمایی
نشریهمجله اطلاعات سیاسی – اقتصادی
شماره صفحات240-257
نوع مقالهFull Paper
تاریخ انتشار۱۳۸۸
رتبه نشریهعلمی - پژوهشی
نوع نشریهچاپی
کشور محل چاپایران

چکیده مقاله

 

همچنین شرایط نامساعد طبیعی چون گرمی هوا و نبود آب کافی و مناسب که هزینه‌های استهلاک صنایع را بالا می‌برد،نبود نیروگاههای برق،پرداخت نکردن وام بانکی برای منابع تولیدی و بروز انقلاب اسلامی و وقوع جنگ عراق علیه ایران که سبب فرار سرمایه‌ها و تعطیلی بعضی از صنایع شد،اشتغال صنعتی در این راستا را کاهش داده است و تنها 21/2 درصد از مردم استان و 87 درصد از شهرنشینان در بخش صنعت مشغول به کارند(جدول 5)،حتا اعلام مناطق آزاد کیش و قشم به علت تولید نکردن کالاهای نیمه ساخته صنعتی و عدم صادرات آن نیز نتوانسته در اشتغال‌زایی این منطقه موفق باشد. هرچند ساری بعنوان مرکز استان مازندران جمعیت بیشتری را به خود جذب کرده است و گرایش به قطبی شدن دارد،شهرهای بابل،قائم‌شهر و آمل در کنار آن با دارا بودن جمعیت بیش از 100 هزار نفر با دارا بودن خدمات بازرگانی، آموزشی بویژه آموزش عالی،بهداشتی و درمانی، حمل و نقل،انبارداری،ارتباطات و صنعت نقش مرکز خدمات سطح یک ملی را دارا هستند و عملکرد استانی دارند،اما در استان هرمزگان تمرکز امکانات بندرگاهی، صنعتی،استقرار بخش اعظم مراکز آموزش عالی، بهداشتی و درمانی حمل و نقل زمینی و دریایی و هوایی، انبارداری،خدمات بازرگانی و ارتباطات تنها در شهر بندرعباس به عنوان مرکز استان سبب شده تا این شهر نه تنها به عنوان مهمترین قطب استان مطرح باشد بلکه عملکردی در سطح ملی داشته باشد."